Daarover wilde ik helemaal niet schrijven. Ik wilde schrijven over dat ik het te druk heb om deze blog bij te houden. Want ik schrijf al zoveel. Ben momenteel met 3 boeken tegelijk bezig en onderhoud 4 sites/blogs. Dat doe ik een beetje lousy, getuige de stoffigheid van deze blog, maar ik beloof mijn leven te beteren. Zal ook wel moeten want binnenkort ben ik een bekende Nederlander waarvan iedereen het ineens de moeite waard zal vinden om haar blogs te lezen. Ik sta straks in de Metro en de Weekend en nog zo wat. Wat een poppenkast, we gaan het meemaken. Moeten dan ineens mijn stropdas recht zitten en mijn uitgroei op tijd bijgewerkt zijn? En mijn blog netjes up to date?

Een van die 3 boeken komt volgende week namelijk uit. ‘Hoezo Lastige puber?! Ik heb me wel vermaakt met het schrijven ervan, hoewel ik ten diepste betreur dat dat nodig was.

‘Allemaal open deuren,’ oordeelde mijn prins op het witte paard uit de eerste alinea daarentegen onder het lezen. Daarom kwam hij nog niet verder dan de helft. Allicht, hij heeft een natuurlijk gevoel van hoe je met je kinderen zou kunnen omgaan. Vriendelijk en respectvol, dat is wel zo’n beetje de basis. Mede daarom heb ik hem ook tot mijn prins gebombardeerd natuurlijk. Maar sommige ouders raken wat in het puberwezen verstrikt. Voor hen schreef ik het boek. En voor degenen die het lezen sinds het middelbare schoolexamen hebben afgezworen staan er schitterende foto’s in, portretten van de puberteit, geschoten door twee getalenteerde pubers, Crisilde van den Assem en Joren Molter.

Begin juni ligt het boek in de winkel. Hoezo Lastige puber?! En check onze nieuwe site, die gaat over het boek en het gelijknamige festival in Amsterdam in september: www.hoezolastigepuber.nl vol met de foto’s van Crisilde en Joren.

Mijn prins staat niet eens in het dankwoord vermeld want het schrijven was al gedaan voor hij mijn leven binnen kwam galopperen. Maar alle volgende boeken gaan over hem natuurlijk. I keep you posted.

In Nederland staan de bomen in rijtjes.

‘Waar is het bos nou?’ vroeg mijn Iraanse vriend.

‘Dit is het bos.’  Hij begon hard te lachen.

‘Noem je dit een bos? Dit is een park.’

De mensen leven ook in rijtjes. Iedereen is keurig gekaderd, becijferd, benoemd en geregistreerd. Mensen die een beetje overhellen of teveel uitsteken worden als het even kan beknot. Gelukkig lukt dat niet altijd. Wat moesten we zonder onze dorpsgekken.

Hoewel ik de rijtjesmentaliteit niet deel, frustreert de situatie in Nederland me niet zodanig dat ik emigreer. Ik loop rond in het bos en streel de kromme takken, ik bewonder het onkruid en blaas de  zaailingen buiten de lijntjes moed in.

Ik mag het Nederlandse kaderdenken wel eens gaan waarderen. Al die eigenwijzigheid was aardig, maar het wordt tijd voor een nieuw perspectief. De rijtjes in het bos: zij zijn de ondergrond waarop nieuwe ideeën kunnen uitbotten, waaraan creativiteit kan ontspruiten. Zij zijn de grauwheid waaraan de muse haar schoonheid ontleent. Want die verdwaalde akelei  in het gazon… niet te versmaden.

Nou ja, leuk geprobeerd.

De eerste keer dat ik mijn zoon meenam naar de gevangenis was hij 7 jaar. We gingen zijn neefje bezoeken, die 8 jaar ouder is. Ik durfde dat niet aan iedereen te vertellen, vooral niet aan familieleden die het kind al hadden uitgekotst: ‘Hij is net zoals zijn vader, wil niet deugen, jammer dan.’

Het was een bijzonder bezoek. Neef liet ons zijn kamer zien (open afdeling) en ratelde over van alles en nog wat.

‘Ik wil niet weg!’ huilde mijn zoon bij het afscheid. ‘Ik wil bij neef blijven!’

Neef kwam vrij, maar moest wel vaker zitten. Onlangs gingen we weer, de grote inmiddels 24, de kleine 15. Niks mis mee, om het fenomeen van tralies eens te voelen. De detectoren. Het bordje: mobiel verboden. De klik van de deur die van het slot gaat. De ontwijkende quasi dagelijkse blik van de andere wachtende familieleden, met hun slapende baby’s, en die extra versieringen in het haar van de kleuters…

‘Hoe vond je het?’ vroeg ik op de terugweg. Kansloze vraag voor een jongen van 15. De impact is niet in twee regels te vangen en niet meteen op dat moment. Hij deed dat 4 maanden later pas, op zijn eigen manier. Mindblowing:

Ik zit vast

opgesloten tussen vier muren

wil wel schreeuwen

_

Teken figuren op de wal om de tijd te doden

maar wat is tijd

als er geen klok of iets is

binnen handbereik?

_

Mijn schreeuw verdwijnt

in de oneindigheid

Mijn lichaam is gevangen

toch ligt het universum

aan mij open

_

Ik hak de knoop door

verbreek de muren

van mijn mentale cel

_

nu is mijn ziel vrij

om te gaan

_

tot waar de horizon gaat

_

Vertrouwen is een tricky ding, het kan opeens opduiken en je dag verlichten. Ook kan het stilletjes uit je systeem wegsijpelen  zonder dat je er erg in hebt. Wat rest is een stijve nek. Bijvoorbeeld. Waarom heb ik een stijve nek, vraag ik me hardop af.

‘Een stijve nek staat voor oude overtuigingen. Ga dus maar even zitten en voel wat er echt is,’ antwoordt een vriendin.

Oude overtuigingen zijn ook tricky. Die hebben een verbondje gesloten met logica en realisme. Daarom lijken ze bestaansrecht te hebben, maar hoedt u! Logica en realisme dienen het voortbestaan van dingen. Voor het manifesteren van nieuwe plannen heb je naast volharding vooral creativiteit en vertrouwen nodig.

Wat Annelies en ik in Magic of Life doen voor gezinnen in een crisissituatie is absoluut nieuw te noemen. We coachen of begeleiden niet, nee we helpen en we lossen op. Boud hoor, om zoiets te beweren in deze tijd. Helpen mag namelijk niet, dat is een beetje vies. Maar het is een feit: steeds weer blijkt dat ons werk helpt, en dat ook nog eens in een korte tijd.

We zijn dus nogal onorthodox bezig, buiten de reguliere structuren om. Neveneffect is dat we niet vergoed worden door verzekeraars. We kosten wat en grappig genoeg weten vooral de mensen zonder geld ons te vinden.

Een 17 jarig meisje met wie ik dankzij het werken aan het boek ‘Hoezo lastige puber?!’ stevig bevriend ben geraakt, smst me: ‘Help! Er is hier een jongen die graag met je wil praten, maar hij kan het niet betalen, is dat een probleem?’ Natuurlijk is dat geen probleem. Het kind is met grote vaart bezig naar de kloten te gaan, dus wij luisteren. Zijn vader is advocaat en zou ons best kunnen betalen, maar in dit stadium gaan we de jongen geen openheid naar zijn vader en een factuur door de strot persen.

Mensen kunnen om allerlei redenen niet de juiste certificaten hebben om voor bijvoorbeeld PGB in aanmerking te komen, van waaruit ze ons zouden kunnen betalen. Laten we ze modderen? Nee. Onprofessioneel? Misschien, hoewel het ons niet bijster interesseert hoe anderen dat woord invullen. Maar ik geef toe dat het me wel eens zenuwachtig maakt. ‘Ik heb zonet alweer een afspraak gemaakt die niet gaat leiden tot brood op de plank,’ giechel ik dan tegen Annelies. ‘Vind je dat erg?’ Annelies vindt dat nooit erg. Die is gepokt en gemazeld door crises en kent de truc van vertrouwen door en door. Lang leve Annelies. Ik begin het ook te leren. Moet je horen wat er laatstelijk aan de hand was:

Een van onze geldeloze ‘klanten’ belde me op. Ze had voor ons beiden hele zakken vers brood apart gezet. Zij had ze ergens vandaan en die hadden ze ook weer ergens vandaan. De Grote Regisseurs van Hierboven hebben gevoel voor humor, hebben jullie dat ook al eens opgemerkt? Nu is het elke week raak: vers brood op de plank, en wat een kwaliteit!

Okay boss, I got the message. ‘Just trust.’

Nieuwste uitdaging: Binnen 3 maanden €40.000 bij elkaar krijgen voor ons festival ‘Hoezo lastige puber?!,’ waar ongelofelijk veel pubers en ouders en zelfs zwerfjongeren van gaan profiteren. Help je mee?

Ik heb een gevangene in mijn huis. Het is een baardagaam. Zijn naam is Monstertje (zegt de eigenlijke eigenaar, die in de gevangenis zijn vrijspraak afwacht) of Baby’tje (zeg ik, want hij is met al zijn stekeltjes zo’n droppig ding.)

Ik ben helemaal niet van de gevangenschap en de gekooide dieren, dus wil ik het beest graag tam hebben, zodat hij via een plankje zelf de bak uit kan klimmen om rustig in huis rond te sjouwen en bij me te komen zitten als hij dat wil. Maar als ik hem uit de bak haal, probeert hij weg te springen. Waar wil hij dan heen? Onder de kast? Wat schiet hij daarmee op? Is hij daar vrij?

Ik ben hem aan het trainen zodat hij me leert vertrouwen, en via verbinding met mij de vrijheid kan veroveren. Een vrijheid zonder angst. Iedere dag bied ik hem in de bak mijn hand aan. Eergister kwam hij daar voor het eerst zelf op zitten. Hij zou langs mijn arm omhoog kunnen klimmen en de bak uit, maar dat is hem nu kennelijk nog te stoer. We gaan stapje voor stapje, want hij is niet tam.

Je denkt bij de woorden ‘niet tam’ aan ‘wild.’ Maar nee, niets is minder waar, hij is bang. Het geval wil dat hij getraumatiseerd is, net als zovelen van ons mensen die nog niet tam zijn, doordat hij per ongeluk eens in de bek van een veel grotere soortgenoot is terecht gekomen. Zoals zovelen van ons die niet tam zijn.

Ik vroeg ik me af wat het voor mij betekent dat uitgerekend ik, free spirit, wars van kooien, heb te zorgen voor een gevangene. De woordcombinatie ‘Vrijheid in alleen zijn’ kwam in me op. Ik ben net weg gelopen uit een relatie waar ik teveel last kreeg van beknelling. Hij voelde zich comfortabel in zijn bak, en jarenlang stak ik mijn hand erin: Kom dan, kom maar, kunnen we samen buiten spelen. Ik weet dat je bang bent, maar ik ben bij je. Soms deed hij een paar stappen richting drempel, soms eentje erover om dan gauw weer terug te schieten. ‘Hier binnen is het toch ook gezellig?’

Niet meer voor mij. Ik liet de deur open en koos de vrijheid. Liever vrij en alleen dan samen in het donker. Maar de deur is open. Hij kan nog steeds met me buiten spelen als hij wil. Als hij een manier heeft gevonden om met zijn angsten om te gaan.

Het paradoxale is, die jongen in de gevangenis, de eigenlijke eigenaar van Monstertje-Baby’tje, is misschien wel de grootste vrije ziel die ik ooit heb meegemaakt. Zijn hart is als de zon en hoe vaak mensen daar ook op trapten, het blijft maar schijnen. Hij blijft zijn liefde maar uitgieten. Die jongen heeft een kwaliteit en een kracht om diep voor te buigen.

Gek hè, wie van ons is nu werkelijk gevangen?

De trein rijdt door de groene velden. Er loopt een jongetje door het gras met een stok in zijn ene hand. De andere heeft hij hoog in de lucht gestoken, in een groet aan al die kleine anonieme poppetjes in de metalen slang die aan hem voorbij zoeft.

Ik zie hem gaan, een figuurtje dat niet meer dan 3 mm meet op het glas van het treinraam. Ik zwaai terug. Er is even contact en dat ontroert me.

Door dit op te schrijven zal ik hem nooit vergeten.

Dag jongetje in het gras, het ga je goed.

‘Er zit geen vluchtroute in dit huis,’ zei mijn vriendin na een nachtje slapen.

‘Nu je het zegt,’ zei ik. ‘Nooit bij stil gestaan. Waarom zou je daar op letten?’

‘Dat doe ik altijd als ik ergens kom. Eerst de vluchtroute checken.’

‘Waar komt dat vandaan?’ Ze moest er even over denken. Het was begonnen toen ze nog klein was, thuis werd ze behoorlijk mishandeld. Ze beschreef me de ingewikkelde routes via balkonnen van buren en palen langs de muren, die ze in verschillende huizen had onderzocht. ‘Ik doe het in mijn eigen huis nog steeds.’

‘Terwijl dat gewoon een voor- en een achterdeur heeft waar jij nu de baas over bent,’ lachte ik.

______

Mijn maatstaven voor een huis zijn anders. Het eerste wat ik controleer is of het wel een kruipruimte heeft waar een onderduiker in past.

______

‘Ga je voor me duimen vandaag?’ vroeg ik mijn vriendin.

‘Wat ga je dan doen?’

‘Dat vertel ik je met liefde achteraf, want als ik dat nu al doe dan…’

‘Ik snap je. Veel succes.’

______

Een meisje dat ik kende sliep ’s nachts met oordoppen in.

‘Waarom?’ vroeg ik haar.

‘’Ik ben bang voor overvliegende vliegtuigen.’

‘?’

‘Dat komt van mijn vader, die heeft een oorlogstrauma. ‘

______

En als Piet ’s ochtends wakker wordt dan MOET hij eerst de krant lezen, anders komt het niet goed met de dag. En Nora legt de tandenborstelborstel links van de gezichtscrème en nooit rechts, want stel je voor!

Wij menen dat we logisch denkende mensen zijn, grappig hè?

Een goeie uitvinding, die stiltecoupé in de trein. Zou je denken. Maar ik vind het waardeloos. Want ik ga me daar zitten ergeren aan mensen die zich niet houden aan die mooi vormgegeven woorden op het raam. In de gewone coupé’s praten mensen ook, maar daar erger ik me niet. Wat is het verschil? De context.

Wat kan een mens (ik) het zichzelf moeilijk maken.

Dieren zijn leermeesters, treincoupé’s ook.

_________________________________________________

van dezelfde orde: De poes als leraar

Irritatie

Beroerd bioritme

Poezen zijn leraren. Vooral voor Nederlanders zijn hun lessen waardevol, al wordt dat door niet meer dan 0,003 % van de bevolking onderkend.

Vaak laat de Nederlander zijn waarde bepalen door de dikte van zijn agenda. En hoe dikker de agenda, hoe groter de stress. De kat daarentegen gaat op de agenda van de baas liggen slapen, net als die ermee bezig wil. Hoe duidelijk kun je zijn.

Honden zijn ook leraren. Ik zag ooit een blinde geleide hond, die met veel geduld, geheel in tuig gevat zijn baas door het verkeer loodste. Ik keek met bewondering naar hem vanaf de andere kant van de straat en stelde in mezelf de vraag: ‘Wat voor lot heb jij toch hond, dat heel jouw doen en laten in dienst staat van een mens?’

Wonderbaarlijk genoeg kreeg ik antwoord.

‘Ik leer mijn baas nederigheid en dienstbaarheid. Daar heeft hij een probleem mee,’ zei hij in mijn hart. Wat een bizar antwoord, zo anders dan ik zou hebben verwacht. Maar het kwam zo aan dat de tranen me over de wangen rolden.

Alle dieren zijn leermeesters, zo willen de sjamanistische teksten. Al zal ook dat door niet meer dan 0,003% van de bevolking geloofd worden.

Eens zag ik naast elkaar 2 platgereden salamandertjes op het fietspad, terwijl ik toch niet vaker dan 0,5 keer per jaar een salamandertje aanschouw. De ene had het kopje nog fier rechtop.

Wie weet wat dat betekende mag het zeggen.

_________________________________________________

van dezelfde orde: Brutaal

Moeten

Tijd genoeg

foto van kat door Foto Suk

Er kwam zonet een conducteur voorbij. Hebben jullie dat nou ook, dat je bang bent dat die je gaat berispen? Ik loop al tegen de vijftig (halleluja), maar nog steeds bekruipt mij bij het naderen van een uniform de kinderachtige angst dat ik iets heb fout gedaan.

Zo erg ben ik in mijn jeugd nou ook weer niet geslagen. Was ik in een vorig leven misschien een mishandeld werkpaard?

Iedereen gaat op zijn eigen manier met uniformen om. Sommigen gaan er zelf één dragen. Misschien zijn zij wel de bangsten. Zo van, je kunt beter aan de kant staan waar de klappen worden uitgedeeld. Psychologie van de koude grond, ik weet het, maar het idee dat ik niet de enige halvegare ben doet me wel goed.

meer van deze aard Nog een kleintje dan

Scheppingsfoutjes

Digitaliteit voor de worteltjeseter