Het knotwilgenbos

 

In Nederland staan de bomen in rijtjes.

‘Waar is het bos nou?’ vroeg mijn Iraanse vriend.

‘Dit is het bos.’  Hij begon hard te lachen.

‘Noem je dit een bos? Dit is een park.’

De mensen leven ook in rijtjes. Iedereen is keurig gekaderd, becijferd, benoemd en geregistreerd. Mensen die een beetje overhellen of teveel uitsteken worden als het even kan beknot. Gelukkig lukt dat niet altijd. Wat moesten we zonder onze dorpsgekken.

Hoewel ik de rijtjesmentaliteit niet deel, frustreert de situatie in Nederland me niet zodanig dat ik emigreer. Ik loop rond in het bos en streel de kromme takken, ik bewonder het onkruid en blaas de  zaailingen buiten de lijntjes moed in.

Ik mag het Nederlandse kaderdenken wel eens gaan waarderen. Al die eigenwijzigheid was aardig, maar het wordt tijd voor een nieuw perspectief. De rijtjes in het bos: zij zijn de ondergrond waarop nieuwe ideeën kunnen uitbotten, waaraan creativiteit kan ontspruiten. Zij zijn de grauwheid waaraan de muse haar schoonheid ontleent. Want die verdwaalde akelei  in het gazon… niet te versmaden.

Nou ja, leuk geprobeerd.