Gevangenis

De eerste keer dat ik mijn zoon meenam naar de gevangenis was hij 7 jaar. We gingen zijn neefje bezoeken, die 8 jaar ouder is. Ik durfde dat niet aan iedereen te vertellen, vooral niet aan familieleden die het kind al hadden uitgekotst: ‘Hij is net zoals zijn vader, wil niet deugen, jammer dan.’

Het was een bijzonder bezoek. Neef liet ons zijn kamer zien (open afdeling) en ratelde over van alles en nog wat.

‘Ik wil niet weg!’ huilde mijn zoon bij het afscheid. ‘Ik wil bij neef blijven!’

Neef kwam vrij, maar moest wel vaker zitten. Onlangs gingen we weer, de grote inmiddels 24, de kleine 15. Niks mis mee, om het fenomeen van tralies eens te voelen. De detectoren. Het bordje: mobiel verboden. De klik van de deur die van het slot gaat. De ontwijkende quasi dagelijkse blik van de andere wachtende familieleden, met hun slapende baby’s, en die extra versieringen in het haar van de kleuters…

‘Hoe vond je het?’ vroeg ik op de terugweg. Kansloze vraag voor een jongen van 15. De impact is niet in twee regels te vangen en niet meteen op dat moment. Hij deed dat 4 maanden later pas, op zijn eigen manier. Mindblowing:

 

Ik zit vast

opgesloten tussen vier muren

wil wel schreeuwen

_

Teken figuren op de wal om de tijd te doden

maar wat is tijd

als er geen klok of iets is

binnen handbereik?

_

Mijn schreeuw verdwijnt

in de oneindigheid

Mijn lichaam is gevangen

toch ligt het universum

aan mij open

_

Ik hak de knoop door

verbreek de muren

van mijn mentale cel

_

nu is mijn ziel vrij

om te gaan

_

tot waar de horizon gaat

 

_