Een bijzonder gesprek met God en Brein, dl 1

Ik ben vegetariër, waarom eigenlijk?

In een serie gesprekken met God en Brein zoek ik uit waarom ik kies voor het vegetarisme. Behalve dat onderwerp komt er nog veel meer aan de orde, zoals het bestaan van God, het ultieme levensdoel, oorzaken van mensenleed en de Waarheid met een grote W

‘Hoe lang ben jij al vegetariër?’ vroeg iemand me, bijna tien jaar geleden alweer.

’24 Jaar.’

‘Waarom eigenlijk?’ Ik zweeg. Goeie vraag, dacht ik. Het bleek niet zo simpel om daar een antwoord op te geven.

‘Vind je het wat om daar wat over te schrijven voor mijn site www.animalfreedom.nl?’ vroeg hij.

‘Ja,’ zei ik. ‘Dat is goed.’

Thuis aan de pc overdacht ik mijn redenen. Ik wilde niet schrijven dat het beter is voor de dieren, beter voor het milieu, beter voor de wereldeconomie en dus beter voor de derde wereld, beter voor mijn gezondheid, beter voor het landschap, beter voor mijn spirituele ontwikkeling en beter voor mijn emotionele evenwicht. Dit is allemaal waar, maar niet de diepste reden waarom ik vegetariër ben.

Er kleven mij in dit leven, in dit lijf, in deze hoedanigheid een aantal kenmerken aan. Zo ben ik bijvoorbeeld een vrouw, ik heb donkerblond haar en ik ben vegetariër. Wat het laatste betreft herinner ik me de keuze (waarmee ik wil zeggen dat ik niet uitsluit dat ik ook voor de eerste twee kenmerken ooit gekozen heb). Ik was toen veertien en de enige in mijn gezin. Het vloeide voort uit het feit dat ik een groot hart had voor dieren, en vooral ook voor hun welzijn en vrijheid.

De beslissing ging mijn verstand te boven, ook al lag ik ‘s nachts in bed hardop argumenten te repeteren, voor het geval ik door critici aan de tand gevoeld zou worden. Ik moest en zou iedere discussie over het onderwerp winnen, alsof er iets te verliezen viel. Kennelijk vond ik niet dat het gevoel dat ik erbij had genoeg was om me tegenover de vleesetende buitenwereld te verantwoorden. Alsof ik trouwens verantwoording af zou moeten leggen! Arme, ijverige tiener.

Enfin, ik weet dat het geen verstandelijke keuze was, omdat ik me de lange tijd terugkomende nachtmerries herinner waarin ik bloederige kuikentjes aantrof in een gekookt ei, en hoe ik de keuken meed als het er walmde van gebakken vis, en hoe ik kokhalsde bij het idee dat ik vlees zou moeten eten.
Maar lieve God, wat is dan mijn diepste beweegreden om niet meer in een beest te bijten?

Lieve God, dat woord kwam plotseling op. Het verbaasde me, want ik geloof niet eens in een Godspersoon. Maar nu hij toch in mijn hoofd is opgekomen, dacht ik, laat ik het hem maar voorleggen! Waarom niet? Ik heb niets te verliezen!

Ik ontspande me en stelde de vraag diep in mezelf:

Lieve God, waarom ben ik vegetariër?

Morgen meer