De handtekening van een Finse hond

Vandaag heb ik een wandelingetje gemaakt door wit woest Finland. Dat hield feitelijk niet meer in dan 900 stappen heen en 900 stappen terug over het sneeuwgeplette pad naar de grote weg. Waarbij men zich ‘de grote weg’ als een wit kronkellint mag voorstellen, dat na geduldig slalommen tussen sparren en berken ooit zal uitkomen bij de snelweg.

Dit pad, dat het huis van mijn zuster met de wereld verbindt, valt niet onder bemoeienis van de staat. Daarom moeten de paar bewoners samen het onderhoud financieren. Het sneeuwschuiven, het strooigoed van zout met steentjes als over een tijdje het dooi/vorst/dooi gestuiter gaat inzetten, het weer opschrapen van het strooigoed voor hergebruik en het herstellen van de onverharde weg, die door de winter en de gespijkerde autobanden zal zijn aangetast.

Buiten dit pad kan ik niet komen, tenzij ik een meter of meer in het poederwit wil zakken. Ik houd van bizar, maar daar zie ik het nut niet van in. Behalve dan om een auto vast te leggen voor mijn meesidderend lezerspubliek in Nederland. Sensatie mensen, hier is er één ingesneeuwd, wat een beauty. De reden dat ik hem kon vinden is dat er eerder een uitgraafpoging is gedaan. De andere ingesneeuwde auto’s heb ik dus niet gezien.

Mijn enthousiasme doet me terugdenken aan de mensen die ik  vroeger op mooie zomerdagen naast de rotonde bij Heerenveen zag zitten, met hun tuinstoelen en thermosflessen en coolboxen, wachtend op een botsing. Maar mijn schaamte is niet groot genoeg, dit is te mooi om niet met jullie te delen.

Een hond heeft zijn handtekening in een sneeuwwal achtergelaten. Tien meter daar vandaan spot ik wel heel vreemde sporen. Wat is hier voor woeste diersoort langs gekomen? In antwoord op mijn vraag word ik even later gepasseerd door een groepje Finnen, op uitgerekte tennisrackets en een prikstok in elke hand. Ze kijken me niet aan en groeten niet en ik, in zalige ontkenning van de locale fatsoensnormen, ga ze aan staan gapen alsof het aapjes zijn. Je bent in de bush bush, in de verre omtrek geen kip te bekennen, en als je dan toch een soortgenoot tegenkomt dan doe je alsof die niet bestaat! Wat een exotisch gedrag.

Voor beren zullen ze niet bang hoeven zijn op hun sportieve uitje, ze maken teveel lawaai.