Tijd genoeg

Het eind van het jaar voelt als een te vol gestopte kalkoenenbuik.

De tijm moet er nog in en de uien en de knoflook en de laurier en het hallo zeggen tegen de buurvrouw die ik al drie maanden niet heb gesproken en het masseren van neef en het hart onder de riem steken van een vriendin die in scheiding ligt en de laatste was. En de wc bril moet ook nog gerepareerd. Dat moet allemaal voor 1 januari. Op de eerste dag van het jaar wil ik de lei wel graag schoon.

Maar als de kalkoen eindelijk vol en gaar is, is hij niet te eten. Hij ligt te zwaar op de maag en moet doorgespoeld met koffie. Hopelijk kan ik daar niet van slapen. Want dan heb ik de stille uren van de nacht om iets nuttigs doen. Iets waarvan de druk in mijn hoofd kleiner wordt.

Helaas komt er voor iedere gedane klus een nieuwe in de plaats.

Maar om eerlijk te zijn, de constipatie in mijn overvoerde systeem wordt niet zozeer veroorzaakt door de peanuts als wel door de grote dromen. Ik wil naast mijn werk een boek schrijven. En een expositie bij elkaar schilderen. En een cd maken.

Ik houd mijzelf min of meer overeind aan de keukentafel.

‘Wat is er?’ vraagt zoon aan de handen in mijn haar. Ik kijk op en toon hem mijn wallen.

‘Als ik toch eens een heleboel tijd kado kon krijgen…’ Zoon draait zich alweer om.

‘Je hebt nog minstens dertig jaar te leven. Je hebt tijd genoeg.’ Verbijsterd kijk ik naar de dichtvallende deur.

Mijn zoon, mijn heiland. Dertig jaar! 5 om te coachen, 5 om de expositie vol te krijgen, 10 om drie boeken te schrijven en dan nog 10 om andere leuke dingen te doen!

Waar heb ik me ooit druk om gemaakt!

‘En als je voor die tijd geschept wordt door een bus?’ vraagt de altijd logisch denkende zwartkijker.

Nou ja, dan heb ik dat niet geweten. Op is op. Maar nu heb ik tijd genoeg!

meer van deze aard Irrritatie

Beroerd bioritme

Moeten