Moeten

Ik heb een ziekte. Die heet Moeten. Hoe kom ik er van af? Leven zonder lijkt me een stuk leuker.

De ziekte is het gevolg van besmetting door de tijdgeest van mijn generatie. Verder is hij genetisch vastgelegd, cultureel bepaald (ik ben Nederlands) en met de paplepel ingegoten. Toen mijn reguliere arts zijn Complete Handleiding voor Geneesmethoden had doorgewerkt, restte hem nog een dunne appendix. Daar stond maar 1 advies in. Voor de ten dode opgeschrevenen. Dat laatste maakte de zin extra wrang:

‘Mevrouwtje, u moet er mee leren leven’.

In die zin komt het woord ‘moet’ ook voor. Alleen al daarom lokte het me niet.

Gelukkig word je in het alternatieve circuit niet zo snel het boek uitgeschoven. In het rijk van de geest kan men eindeloos exploreren. Gaten in de aura, spoken uit vorige levens, rechts of juist links draaiende chakra’s. Daar  zit een gevaar in. Je blijft zweven.

Heerlijk, tijdens yoga. Maar terug thuis gieren de stresshormonen me alweer door de maag bij het zien van de afwas. Achterstallige administratie, achterstallige vieze sokken op plekken waar ze niet horen, een achterstallige zoon met achterstallig huiswerk.

Mijn Arubaanse vriend heeft hier helemaal geen last van. Hij is gezegend met zijn onder-de-palmboom-mentaliteit.

Wikipedia over de onder-de-palmboom-mentaliteit: Instelling waarbij de horizontale houding prevaleert, ogen gesloten, het rechteroor op het kanvas, het linker gevuld met het geruis van grote massa’s H2O, en in het gedachtenwolkje boven het hoofd de beeltenis van Katrien Duck, en derrière.

‘Stel dat jij een totemdier had,’ zei ik eens tegen hem. Wikipedia over totemdier: Een dier dat wegens zijn specifieke eigenschappen inspiratie of inzichten kan geven aan de mens bij wie hij hoort. ’Wat zou jouw totemdier dan zijn?’

‘Een kat,’ zei hij. Wat passend. Ooit katten en moeten binnen 1 blikveld gezien? Honden wel ja, maar katten? Nee dus. Ik heb een kat. Zij laat mij ieder moment van de dag zien hoe het is om te leven in het NU. Moeten is niet van nu. Moeten is van gister moest het klaar en morgen zal het nog steeds wel niet gelukt zijn. Maar leven in het NU, dat ziet er uit als half geloken ogen, 1 pootje hangend van de vensterbank. Aantrekkelijk.

Nu ik er bij stil sta, mijn zoon is ook van de niet-moeten soort. Zijn laagste punt is zijn heiligbeen. Altijd, behalve als hij zich op de fiets heen en weer verplaatst naar school. Hij zit dus niet waaks rechtop, op de zitbotten die God speciaal voor dat doel geschapen heeft, maar hangt onderuit op zijn heiligbeen. Voeten op het bureau. ‘Luiheid is het eerste teken van intelligentie,’ stelde een dokter mij gerust toen ik eens advies over mijn zoon kwam inwinnen.

Intelligent of niet, zoon’s heilige houding levert hem veel op. Muziek onder andere. Zijn beats zijn dope. Check: http://dastan1995.hyves.nl

Een man met de onder-de-palmboom-mentaliteit, een kat en een dope zoon in huis. Wat veel tegengif voor een moetenjunk. Ik ben echt hardleers.

Libelle weet raad zou misschien zeggen: ‘Vervang in gedachten al het moeten door mogen.’

Dan krijg je zoiets:

Het is ernstig met mij gesteld. Ik moet me zorgen maken. Mag me zorgen maken. Nou nee, liever niet, zeg! Maar als ik dat niet doe blijft er niets over. Niets dan halfgeloken ogen en 1 pootje van de vensterbank. Mm…